jueves, 29 de octubre de 2009

La amistad

Con el paso del tiempo te vas dando cuenta de quienes están en tú vida y quienes no están, de quienes a pesar de lo que te suceda o les suceda están ahí, de quienes te conocen y aceptan tal y como eres, de quienes si pudiesen y lo necesitases te ayudarían, de quienes te echan de menos de verdad y a quién tú echas de menos de verdad, a quienes si pudieses y lo necesitasen les ayudarías, para quienes a pesar de lo que te suceda o les suceda estarás ahí, a quienes conocer y aceptas tal y como son, y a quién quieres tener en tu vida y a quién no.
Esas personas podrían ser consideradas amigas verdaderas, de las que tod@s sabemos que son poc@s. Además algunas que cambian con el tiempo y dejan de ser amistades verdaderas, entonces puede que vengan amistades verdaderas nuevas o que alguna amistad anterior pase a ver verdadera.
Para mí la vida ha ido dando muchos cambios con respecto a eso, pero hoy puedo decir que tengo amig@s verdader@s y que no me importa su número, ni si lo serán para siempre, lo que me importa es que ahora ocupan un lugar muy importante en mi corazón. Algun@s cuentan conmigo en el día a día y otr@s no por la distancia que nos separa, la cual es reducible con llamadas, mensajes... pero aún con eso queda una sensación de frustración por no poder abrazar a esa persona, verla cara a cara, poder olerla, saber lo que dice sin que hable...
A tod@s esas personas que considero mis amig@s quiero decirles que tanto teniéndol@s cerca como teniéndol@s lejos, pueden contar conmigo y yo se que puedo contar con ell@s, siempre y cuando la situación personal de cada un@ lo permita. Además podéis tener claro que os aprecio por lo que soy cuando estoy vosotr@s. Gracias por estar ahí en los momentos buenos y en los malos siempre que habéis podido.
La amistad es ser compañeros de vida.

Crema de setas con setas caramelizadas

Ayer tuve de cenar una suculenta crema de setas con setas caramelizadas. Es sin duda la mejor comida vegana que he probado. Las setas no eran unas setas cualquiera, eran setas recién seleccionadas en algún bosque gallego por mi pareja Serxio. A la captura de tan preciado manjar le acompañó su hermano Anxo, que dicho sea de paso es cocinero, así que fue quien se encargó de preparar ese manjar. Mmm, me estaba relamiendo ahora mismo al pensar en el plato que cenamos anoche. De verdad que era una delicia, cuando llegaba a la boca acariciaba la lengua para darle una variedad de sabores perfectamente combinados con una textura suave y fina, cuyo sabor general era de setas potentes pero suaves a la vez. Si esa cucharada llevaba setas caramelizadas era una combinación de contrastes en las texturas y en la potencia del sabor que generaba en la boca una especie de explosión de sabores y texturas. Ya no aguanto más, me voy a la nevera a comerme lo poquito que sobró de ayer. Por cierto, gracias a Serxio y a Anxo!

domingo, 25 de octubre de 2009

Maxia

Hoxe é un día coma outro calquera no que experimento unha sensación que por moitas veces que se repita nunca deixa de sorprenderme. Cando penso nunha das persoas coas que comparto a miña vida estreméceseme o corpo e sinto ledicia, serenidade, ilusión, amor, protección, seguridade, vitalidade, paz, satisfacción e algo máis para o que non encontro outra palabra mellor que maxia. E cando esa persoa está ó meu carón experimento tamén esa sensación por moi mal que eu este física-mental-emocionalmente. O mellor de todo e comtemplar na sua cara esa expresión de felicidade extrema cando me mira, sentir con ela o amor que sinte hacia mín. E non sei se a miña cara expresará o mesmo o que sí sei é que o meu corazón así o sinte cando nos miramos.

sábado, 24 de octubre de 2009

Xiana e Bone

Onte viñeron a cear á noso fogar as persoas coas que titulo esta entrada. Eu non son moi amiga das relaciones sociales, que dánseme moi ben pero provócanme moitísima ansiedade co seu corresposdente malestar. Estando cunhas dores infernais dende hai días todo apuntaba a que a velada sería incómoda para mín. Para intentar darlle unha volta a este panorama fixen o que adoitan facer tódalas nais cando levas ou levan a alguén á casa, que non é outra cousa que darlle unha lavada de cara para que polo menos pareza unha casa decente. Moito non había que facer e o tempo tamén excaseaba, así que fixen o mínimo e púxenme a fregar os bártulos empregados por Serxio para ir preparando a cea. Cando chegaron encheron a casa de moitos cores. Xiana ten unha sonrisa preciosa e unha mirada que expresa moitísimas cousas. Bone é por así decilo un tipo majete, pero non majete de segunda eh! Entraron na cociña da nosa casa tod@s felech@s e así puxéronme a mín. Pouco a pouco rematamos de facela comida entre conversas e algúns tragos. Agora tocaba degustar a tortilla e a ensalada que estaban deliciosas, todo isto entre risas, conversas. Como era de esperar tomamos algún licor por aquelo de baixar a comida. E mentres estábamos de sobremesa contándonos cousiñas un accidente na rúa fíxonos sair da tranquilidade e inmiscuiu a algúns/algunhas de nos nunha investigación do suceso tipo CSI que rematou sen resolver pero con moitas risas. En fin, todo isto que acabo de contar é para poñer as miñas cartas sobre a mesa e decirme a mín misma que a pesar de non coñecer de nada á xente coa que vou estar non debo ter medo ó que poda suceder. Se onte ese medo houbéseme vencido non taría coñecido a unhas persoas maravillosas que son Bone e Xiana, cos que espero compartir moitos momentos máis.

Sensaciones de otoño

Llega el otoño y con él los vientos, las nubes, la lluvia, el granizo, la nieve. Además vienen también sensaciones diferentes a las vividas durante el verano. Una de ellas es muy curiosa porque resulta muy placentera siendo de lo más simple. Se trata de algo que much@s hemos sentido más de una vez. Es una sensación agradable, tierna, dulce, satisfactoria, deliciosa, divertida, placentera... y como no de bienestar, incluso podría ser de felicidad. Se produce en días en los que el cielo está gris, hace mucho o poco frío, puede llover o no, tal vez sale algún rayo de sol o tal vez hay un viento muy fuerte. El lugar dónde se experimenta esta sensación es variable pero ha de estar dentro de una casa. Para experimentar dicha sensación además debemos poseer una manta, edredón o algo similar. Lo que debemos hacer es lo siguiente, en primer lugar buscamos un sitio cómodo para tumbarnos, taparnos hasta las orejas y escuchar o ver el tiempo que hay fuera de la casa. Mmmmm... este fin de semana seguro que tiene algún momento propicio para disfrutar de tan maravillosa sensación.

martes, 6 de octubre de 2009

Ser vegano I

Cuando decidí llevar una dieta vegana lo hice para mejorar mi salud, meses más tarde pasé a ser animalista. El caso es que muchas personas sabiendo esto todavía me preguntan si aún sigo con eso de no comer carne. Y las personas que no lo saben me interrogan, me cuestionan cada decisión que he tomado, me tachan de radical... Entre ambos grupos hay una cosa en común que quiero resaltar y es que me dicen que seguro que estoy enferma porque no "como de todo". Ante tal afirmación no hago otra cosa más que reírme mucho internamente y contestar que mis analíticas están perfectas(por otras razones he tenido que hacérmelas cada mes durante los últimos tres meses). Entonces lo que me dicen es que a saber porque como lo que padezco es fibromialgia y un trastorno mental pues igual aunque estén bien las analíticas, puede influir que no "coma de todo". Llegados a este punto como verdaderamente estoy hecha polvo física y sobre todo mental y emocionalmente, lo que hago es zanjar la conversación. En otros momentos le podría contar que es cierto que no estoy perfectamente alimentada, pero no por ser vegana, si no porque mi falta de apetito y las pocas ganas de hacer las cosas, me han llevado a alimentarme poco y no muy bien. En momentos en los que mi dieta es vegana y saludable le comentaría si toma alguna verdura o fruta fresca al día, qué cantidad de cereales consume, cuál es su consumo de grasas o de proteínas... y algunas cosas más, pero no voy a entrar en detalles.
Lo que me llega a enfadar de este asunto es que detrás de éstas y otras críticas hay personas que dicen respetarme y con tales palabras demuestran que no lo hacen en absoluto.

viernes, 2 de octubre de 2009

Te echo de menos

En la vida vamos dejando atrás muchas cosas, entre ellas a algun@s amig@s, conocid@s, compañer@s... A veces somos nosotr@s l@s que provocamos ese alejamiento, pero no siempre es así y cuando no es así es posible que nos genere un mayor sufrimiento que si lo fuese. Desde hace tiempo no tengo contacto con la persona de la que probé una deliciosa crema de cereza y he acabado por echarla de menos. Siento mucha desazón porque aunque es cierto que poco podía hacer para que no se alejase de mí, no hacer nada evidentemente no iba a hacer que se acercase a mí. Así han ido pasando los días, y se ha creado en mi cabeza una imagen de esa persona que puede tener que ver con momentos vividos, sensaciones e impresiones, en la que no existe nada bueno de ella. En un principio esto reforzó mi postura de no hacer nada para solucionar la situación y fue creciendo un sentimiento de desprecio que puede estar basado en miles de cosas, pero que al final acaba por enmascarar cualquier buen sentimiento hacia esa persona. Pero han seguido pasando los días y poco a poco he ido recordando momentos vividos junt@s, los cuales iban ablandando la capa de cemento que había puesto en mi corazón para que dejara de sentir. Uno de los mejores momentos sigue siendo el primero de ellos, ese es el que hace que ahora quiera volver atrás en el tiempo para solucionar las cosas. El amor que nos unía en esos instantes era tan hermoso que duele al recordarlo y saber que no volveremos a vivirlo junt@s. Y no estoy hablando de que nos besemos, acariciemos... estoy hablando de hablarnos con la mirada, ser felices un@ con el/la otr@, compartir lo que se esconde en nuestro interior... Al perder este amor me doy cuenta de que he perdido algo que sí tenía mucho valor para mí, he perdido una de las mejores personas con las que me he podido encontrar en la vida. En cierto modo siento como si hubiera perdido una parte de mí. Una vez esa persona me preguntó,"¿cómo me puedes querer tanto?". Respondí con un escrito en este blog, llamado "Crema de cereza". Ahora yo me pregunto ¿cómo he dejado que los malos pensamientos hiciesen que olvidase lo mucho que te quiero?. Como muchas otras cosas en mi vida, esta es una pregunta a la que encuentro muchas respuestas pero ninguna acaba de responderme. Y el resultado de todo esto es que te echo de menos, echo de menos que alegres mi vida con tu sonrisa, echo de menos ser tu confidente y que seas el/la mí@, echo de menos saber cómo estas, echo de menos no echarte de menos.
Mut.